Liść szałwi lekarskiej
Roślinny surowiec przeciwzapalny
i przeciwbakteryjny




Szałwia lekarska (Salvia offi cinalis) jest rośliną leczniczą, ale niektóre jej podgatunki stosowane są również jako rośliny ozdobne. Ponieważ szałwia lekarska jest rośliną miododajną, a jej kwiaty wydzielają silnie aromatyczny zapach, to w czasie kwitnienia przywabia motyle i pszczoły. Szałwia od zawsze uważana była za roślinę o wyjątkowych właściwościach, stosowana była w leczeniu wielu chorób, a jej nazwa doskonale opisuje znaczenie w lecznictwie ludowym: wszystkie określenia rośliny pochodzą od łacińskiego słowa salvus co znaczy zdrowy, żywy lub ocalały, lub też od łac. Salvo - leczyć, ratować, zbawiać.

W lecznictwie stosuje się liście szałwi lekarskiej pozyskiwane z upraw. Surowiec zawiera dwie istotne grupy związków czynnych: olejek eteryczny i garbniki. Szałwia lekarska wykazuje działanie przeciwzapalne, przeciwbakteryjne i przeciwgrzybiczne. Przetwory z surowca stosuje się zewnętrznie do płukania jamy ustnej i gardła, w stanach zapalnych błon śluzowych, a także w postaci okładów i kąpieli w nadmiernej potliwości. Kiedyś liść szałwii stosowany był również wewnętrznie w stanach zapalnych przewodu pokarmowego i w biegunkach, dziś jednak odchodzi się od stosowania wewnętrznego surowca. Liść szałwi lekarskiej należy do uznanych surowców leczniczych, a jego zastosowanie w lecznictwie opiera się na wynikach badań klinicznych. Surowiec posiada monografię Komisji E i ESCOP.

„Ziołolecznictwo ludowe zalecało
napary z szałwi do picia
u osób z cukrzycą oraz u kobiet
z zaburzeniami miesiączkowania.
Wskazania te jednak nie znalazły
odzwierciedlenia w wynikach badań
naukowych.”



Jak wygląda terapia?
Do płukania jamy ustnej i gardła stosuje się napar z liści szałwi lekarskiej lub rozcieńczony wyciąg etanolowy. Płukać należy 2-3 razy dziennie. W nadmiernej potliwości zaleca się kąpiel stóp z wyciągiem z liścia szałwi.