Ziele pokrzywy
Roślinny surowiec moczopędny






Pokrzywa zwyczajna występuje na całym świecie, porasta przydroża, łąki, pastwiska. Ma długą tradycję stosowania w lecznictwie. W średniowieczu była również rośliną przędzalniczą. Młode pędy pokrzywy mają wartość odżywczą, smakiem przypominają szpinak. Można z nich też wyciskać sok i pić na wiosnę. Jest to doskonała kuracja odżywcza i regenerująca dla organizmu. 

W lecznictwie stosuje się ziele pokrzywy zebrane przed kwitnieniem rośliny. Surowiec jest źródłem zielonego barwnika roślinnego – chlorofilu, beta karotenu, witaminy K i witaminy C, a także witamin z grupy B. Działa moczopędnie, reguluje przemianę materii, a dzięki zawartości witaminy K działa także słabo przeciwkrwotocznie, ponieważ przyspiesza wytwarzanie protrombiny – czynnika biorącego udział w procesie krzepnięcia.

Pokrzywa pokryta jest w całości szczeciną drobnych parzących włosków. Przy dotknięciu włosek wbija się w skórę, a zawarty w nim kwas mrówkowy i histamina powodują odczyn zapalny w postaci zaczerwienienia i swędzenia.
 


JAK WYGLĄDA TERAPIA?
Liść pokrzywy stosujemy jako środek moczopędny, profilaktycznie u osób ze skłonnością do wypadania piasku w nerkach oraz pomocniczo w dolegliwościach reumatycznych, w postaci naparu z suszonych liści bądź stabilizowanego soku z pokrzywy. Napar powinno się pić 2-3 razy dziennie. W czasie terapii należy pamiętać o odpowiedniej podaży płynów. Przetwory z surowca można stosować w krótkich, około dwutygodniowych terapiach, w stanach ostrych lub w terapii długookresowej w stanach przewlekłych.